نمىدهد مگر آنكه ايشان منشأ تغيير آن شوند ، پس از بنده جهاد نمودن است و از خدا هدايت كردن . و خداى تعالى اجر نيكوكاران را ضايع نمىسازد . در مصباح الشريعة [ m . a 44 ] از امام جعفر صادق عليه السلام روايت شده كه فرمودند : بيشتر چيزى كه ريا در آن واقع مىشود نظر كردن و خوردن و سخن گفتن و راه رفتن و همنشينى كردن و پوشيدن و خنديدن و نماز و حجّ و جهاد و قرائت قرآن و ساير عبادات ظاهرى است . و هركه باطن خود را خالص سازد از براى خدا و به دل افتادگى كند از براى او و بعد از اتيان به آنچه وى را مقدور باشد خود را مقصّر داند اين چنين كسى اثر قبول عبادت خواهد يافت و از آن گروهى خواهد بود كه امّيد خلاصى از ريا و نفاق به آن مىتوان داشت ؛ امّا به شرطى كه در همه حالت بر آن طريق مستقيم بوده ميلى نكند « 1 » . فصل [ در ريا در غير عبادات ] و امّا ريا در غير عبادات گاه مستحب و گاه « 2 » واجب مىباشد ؛ زيرا كه بر مؤمن واجب است كه حفظ عِرض خود بكند و كارى نكند كه عيب او را بكنند « 3 » . و لايق نيست از براى صاحبان مروّت كه در حضور مردم مرتكب امور خسيسه شوند اگرچه در خلوت مباشر آنها گردند . و اين امرى است كه مختلف مىشود به اختلاف زمانها و شهرها و شخصها و رعايت اين را نمودن از امور ضروريّه است . از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه وقتى آن حضرت مردى از اهل مدينه را ديد كه چيزى از براى عيالش خريده بود و خود حاملِ آن چيز بود و هنگامى كه آن حضرت را ديد شرمنده شد ، پس آن حضرت فرمودند كه : چيزى بهر عيالت خريده‌اى و برداشته و به سوى ايشان مىبرى ، به خدا قسم كه اگر از ترس اهل مدينه نمىبود من هم مىخواهم چيزى از براى عيال بخرم و خود برداشته به جهت ايشان

--> ( 1 ) . مصباح الشريعة : 32 - 33 . ( 2 ) . گاه / s گاهى . ( 3 ) . بكنند / a s كنند .